We zijn verhuisd. Een nieuwe site, een nieuw partnership, een nieuwe omgeving, nieuwe kansen, nieuwe risico's. En Cornelis van den Berg had het nog zo gezegd: "online is dood, de toekomst is aan print". Dus wie mij over een paar maanden onder mijn neus wrijft waarom we ooit op het onzalige idee zijn gekomen om een alliantie aan te gaan met een club die slechts met een roze koekoeksklok nog aan dode bomen doet denken, krijgt nu al gelijk van mij. Ja, ik had het kunnen weten...
Maar toch doen we het. Immers, we mogen met Sp!ts dan elke dag bijna twee miljoen krantenlezers bereiken, het feit dat onze online-teller blijft steken op een kwart miljoen uniek per maand, zegt natuurlijk ook wel iets. Bijvoorbeeld dat het maken van een altijd actuele website toch echt wat anders is dan het produceren van vijf mooie kranten per week.
Kortom: vanaf nu zijn nieuwe posts op dit weblog (net als de rest van Sp!ts online) te bereiken via www.spitsnieuws.nl. Tot snel!
Geplaatst op 21-03-2008 15:10 door Bart Brouwers Categorieën: Journalistiek
Het was spitsroeden lopen, gisteren in Utrecht.
Na de inauguratie van Piet Bakker als lector Crossmedia Content aan de Hogeschool Utrecht, mocht ik een eerste reactie op zijn verhaal geven. Een coreferaat, zoals dat officieel heet. En omdat Bakker daartoe zelf een niet te missen voorzet had gegeven, ging mijn betoog verder in op de vermenging van commercie en journalistiek.
Toevallig (?) is dat een onderwerp waarmee ik niet alleen nogal wat ervaring heb, maar waarover ik ook een mening heb die wat liberaler lijkt te zijn dan die van de meeste van mijn collega´s. Nou, dat bleek gisteren ook weer.
Al tijdens mijn verhaal begon het publiek te schuifelen op de stoelen, er werd driftig met het hoofd geschud en af en toe ontsnapte er zelfs een - ook voor mij - goed hoorbare kritische opmerking. Dat was een bijzondere ervaring, maar de zaal zat dan ook vol met klassiek geschoolde journalisten voor wie de muur tussen redactie en commercie niet hoog genoeg kan zijn.
In beginsel vind ik dat ook, alleen ben ik realist genoeg om vast te stellen dat zo´n houding ons de komende tijd in een sterfhuis zal doen belanden. En dus moet je naar alternatieven op zoek, liefst zonder afbreuk te doen aan de geloofwaardigheid van je producten. Wat betekent dat we ons zullen moeten openstellen voor commerciële initiatieven. Een hele klus, zeker als je beseft dat de meeste journalisten die ergens in Nederland op een redactie werkzaam zijn dit helemaal niet gewend zijn en hier ook niet echt op zitten te wachten.
In de borrel na afloop is nog menige poging gedaan om mij duidelijk te maken waarom ik het toch echt bij het verkeerde eind heb, maar uiteindelijk heb ik de faculteit Communicatie & Journalistiek zonder pek en veren kunnen verlaten. Inmiddels staat zowel Bakkers betoog als dat van mij op De Nieuwe Reporter; ben benieuwd of de reacties even heftig worden als gisteren.
Geplaatst op 17-03-2008 12:52 door Bart Brouwers Categorieën: Media
De jaren van onverminderde groei zijn voorbij, maar dat het bereik van Sp!ts goed stand houdt terwijl het aanbod gratis kranten is verdubbeld, is op zich al een groot feest waard. Vandaag zijn de NOM-cijfers bekendgemaakt: het onderzoek dat ingaat op de vraag hoeveel mensen daadwerkelijk een krant lezen.
Voor gratis kranten is dat cijfer veel belangrijker dan de kale oplagecijfers. Immers, het is relatief makkelijk (zij het wel erg duur) om de oplage tot grote hoogten te stuwen. kwestie van de persen wat langer laten doordraaien. Maar die kranten moeten natuurlijk wel gelezen worden!
De bereikscijfers op dit moment:
Metro: 1,94 miljoen lezers per dag
Sp!ts: 1,80 miljoen
De Pers: 0,81 miljoen
DAG: 0,67 miljoen
Ter vergelijking met de "oude" media: alleen De Telegraaf scoort hoger dan Sp!ts en Metro (2,2 miljoen). De andere dagbladen liggen daar behoorlijk achter: AD (incl. de regionale dagbladen van AD) heeft 1,56 miljoen, de Volkskrant heeft 0,83 miljoen, NRC 0,58 miljoen en Trouw 0,34 miljoen.
Nog mooier wordt het plaatje (ook in vergelijking met Metro) als je kijkt naar de doorgeeffactor per krant. Sp!ts blijft wat dat betreft eenzaam aan de top met 4,2 lezers per krant. Voor een groot deel ligt dat aan ons succesvolle distributiemodel, maar ook de inhoud van de krant speelt in dat cijfer een belangrijke rol. Metro blijft met 3,8 lezers per krant nog een beetje in onze buurt, maar DAG (2 lezers per krant) en De Pers (1,7 lezers per krant) doen het daar behoorlijk minder. Hun oplage is dan ook veel duurder en tegelijk veel minder effectief dan die van ons.
Er in geluisd - Sp!ts trapt in verzonnen persbericht
Geplaatst op 13-03-2008 11:34 door Bart Brouwers Categorieën: Redactiekeuzes
Vorige week hadden we het er nog over op de redactie: door de toegenomen concurrentie is er ook een grotere drang naar primeurs bij alle media. Dat resulteert her en der in berichten waar eigenlijk nog een nachtje extra op had moeten worden gebroed, zo constateren we elke morgen als we de kranten lezen. Meestal gaat het om onschuldige zaken, maar soms zie je uitschieters. Een journalist gaat dan net iets te makkelijk mee in de toon en inhoud van bijvoorbeeld een persbericht, alleen al uit angst dat de concurrent iets gaat brengen waar je zelf ook mee zou kunnen scoren. En in een heel enkel geval gaat het echt mis: dan komt er iets in de krant terecht dat daar gewoon niet thuishoort. Simpelweg omdat het van a tot z verzonnen is.
Gisteren waren we zelf de pineut. We publiceerden een artikel over "de groot-moefti van Bosnië" die plannen zou hebben om in Nederland schoolboeken te verspreiden met de kernwaarden van de islam. Het persbericht dat aan het artikel ten grondslag lag, bleek volledig verzonnen.
Vanzelfsprekend is zo´n incident - dat de verslaggever en mijzelf in grote schaamte achterlaat - reden om de interne veiligheidskleppen weer eens goed aan te draaien. Dat hebben we dus ook gedaan. Maar tegelijkertijd weet je dat we geen 100% garantie kunnen bieden dat dit niet nog een keer gebeurt. Of, zoals GeenStijl-voorman Dominique Weesie het vandaag in onze krant zegt: "Er komen meer leugens, doordat er meer media zijn en het nieuws sneller circuleert. Dat wil je zo snel mogelijk hebben. Dan kun je een check vergeten."
Media-professor Henri Beunders Beunders ziet eveneens de gevaren: "Media worden gebruikt door mensen die hun eigen verzwegen doeleinden nastreven."
Ook vroeger kwam het incidenteel voor dat een verzonnen verhaal een krant binnensloop. Het is, onder meer dankzij technische ontwikkelingen (internet!), voor kwaadwillenden nu alleen een stuk makkelijker geworden om een redactie om de tuin te leiden. Voeg daar de zeker niet afgenomen scoringsdrang van redacties aan toe en je hebt een situatie die vraagt om uitglijders.
Het is goed om je dat af en toe te realiseren. Jammer dat dat meestal pas goed gebeurt als het echt fout is gelopen, maar blijkbaar heb je als redactie af en toe zo´n prikkel hard nodig.
Geplaatst op 12-03-2008 23:13 door Bart Brouwers Categorieën: Journalistiek
Verschraling van het medialandschap? Onzin, het gevaar schuilt juist in het tegendeel.
Publishing 2.0 laat aan de hand van de berichtgeving rond de New Yorkse gouverneur Eliot Spitzer (betrapt op het inhuren van een prostituee tijdens een werkbezoek aan Washington) zien dat het grootste risico juist een overkill aan informatie is. De site telde dankzij Google News maar liefst 2580 verschillende actuele nieuwsartikelen over deze affaire. Allemaal in de kern hetzelfde, maar toch allemaal net weer even iets anders.
Hoe pluriform kan een medialandschap zijn voordat de consument erin verdrinkt? Internet geeft een heel andere dimensie aan de op zich logische en nuttige drang om per medium zo veel mogelijk eigenheid aan te brengen in onderwerpen die voor iedereen interessant zijn. Immers, juist door een zekere eigenheid kan een krant, site, station zich onderscheiden van de concurrenten. But seriously, how many times can this story be re-reported, rewritten and repackaged?, vraagt Scott Karp zich terecht af. En: Pity the poor news consumer who wanted to go beyond the obligatory me-too coverage they find in their favorite news brand. Wie net iets meer zoekt dan de standaardberichtgeving, komt terecht in een ondoordringbaar woud van artikelen.
Want Google News mag dan in theorie een fantastisch uitgebreide maaltijd serveren, uiteindelijk worden we achtergelaten met een tafel vol gerechten waarvan we met geen mogelijkheid kunnen bepalen waar we mee zouden moeten beginnen. Laat staan dat we het allemaal zouden kunnen verteren. 2580 artikelen...
Maar zoals vaker op Publishing 2.0, laat de site de lezer ook nu niet achter met slechts de constatering van een probleem. Karp doet ook een aardige aanzet tot een oplossing. Die ligt, zegt hij, in de erkenning dat een goede link-journalistiek misschien wel de belangrijkste nieuwe journalistieke uitdaging is. So here’s the challenge to all of you editors and journalists reading this — if your readers wanted to know what the five or even the three pieces on the Spitzer scandal most worth reading, what would you tell them? Do reporters have the skills to do a better job than the New York Times on the link journalism piece?
Een door journalisten geselecteerde top-5 dus waarmee je je lezers nog iets meer houvast biedt. Kan ieder medium zo mee beginnen. En om het helemaal af te maken, zou een combinatie gemaakt moeten worden van alle top-5's van alle relevante media. Een super-top-5 dus.
Toekomstmuziek? Een kans voor de bestaande media? Of heeft Google hiervoor al een tooltje op de plank liggen?
In stilte loop ik langs de dijken
In stilte denk ik aan mijn land
Dat op het punt lijkt te bezwijken
Hoe zijn we hier nou aanbeland
Dit was het land van vele kleuren
Dit was een land met vol verstand
Maar god hoe kon het dan gebeuren
Waarom liep het uit de hand
Waar jij voor staat dat ben ik niet
En al jouw haat die ken ik niet
Jouw dom gepraat versta ik niet
Oh Nederland verlaat mij niet
Waar jij voor staat dat ben ik niet
En al jouw haat die ken ik niet
Jouw dom gepraat versta ik niet
Oh Nederland verlaat mij niet
Dit is een land van mooie kleuren
En ja, een paar zorgen voor stront
Die zijn gaan kloten en gaan zeuren
En de rest houdt maar z'n mond
Laten we stilzwijgend gebeuren
Dat de moskee, de kerk straks brandt
Laten we ons door hen verscheuren
Of reiken we elkaar de hand
Waar jij voor staat dat ben ik niet
En al jouw haat die ken ik niet
Jouw dom gepraat versta ik niet
Oh Nederland verlaat mij niet
Waar jij voor staat dat ben ik niet
En al jouw haat die ken ik niet
Jouw dom gepraat versta ik niet
Oh Nederland verlaat mij niet
Ik ben zo dol op al die kleuren
Dus dat zwart-wit dat moet eruit
Het wordt eens tijd dat af te keuren
Waar is dat andere geluid
Waar jij voor staat dat ben ik niet
En al jouw haat die ken ik niet
Jouw dom gepraat versta ik niet
Oh Nederland verlaat mij niet
De dijken breken van verdriet
De kleuren lopen in het niet
Wat gij niet wilt dat u geschiedt
Dat wil jouw God ook zeker niet
Tsja, wat wil je ook met een redactie die voor 55% uit vrouwen bestaat? Vandaag worden wij, door concurrent DAG nog wel, benoemd tot meest vrouwvriendelijke krant van Nederland.
Maar let wel, alles is relatief. Je zou ook kunnen zeggen: we doen het het minst slecht. Want ook in Sp!ts wordt blijkbaar nog 72% van de berichtgeving door mannen gedomineerd. Gemiddeld is dat 78%, waarbij De Pers (84%) het gemiddelde het forst naar de mannen laat doorslaan.
Dank DAG, voor de lof. We gaan proberen de zaak nog wat meer in evenwicht te brengen.
Het lijstje:
Geplaatst op 04-03-2008 11:28 door Bart Brouwers Categorieën: Media
Onrustbarend nieuws uit de VS. Tenminste, vanuit het standpunt van de klassieke dagbladjournalistiek. Een onderzoek van We Media/Zogby Interactive toont aan dat bijna 70 procent van de Amerikanen vindt dat de traditionele journalistiek niet meer bij de tijd is. Ongeveer 50 procent gaat voor het laatste nieuws naar het internet.
De meeste mensen zijn nog wel van mening dat journalistiek een belangrijk onderdeel is voor hun kwaliteit van leven, zo schrijft PCMweb. Maar 64 procent is ontevreden over de kwaliteit van de journalistiek in hun gemeenschappen.
Het onderzoek werd online gehouden onder 1.979 respondenten. Voor ongeveer de helft is het internet de voornaamste bron voor nieuws en informatie. Dit was een jaar geleden nog 40 procent. Minder dan een derde van de respondenten gebruikt televisie als belangrijkste bron voor zijn nieuws, voor elf procent is de radio de belangrijkste nieuwsbron en maar tien procent haalt zijn nieuws uit de krant.
Meer dan de helft van de respondenten die zijn opgegroeid met het internet (de leeftijdsgroep 18 tot 29 jaar) gaat voor nieuws en informatie als eerste naar het internet. Twee op de drie mensen die ouder zijn dan 65 kiezen nog steeds voor traditionele nieuwsbronnen; eenderde gaat in eerste instantie naar internet.
Tot slot een misschien wel nóg onrustbarendere conclusie: veel internetgebruikers weten niet dat ze het nieuws dat ze via bijvoorbeeld Google vinden voornamelijk afkomstig is van kranten en andere traditionele nieuwsbronnen. Ook al ziet het er niet-traditioneel uit, dan kan de originele nieuwsbron wel traditioneel zijn.
Dat zou kunnen betekenen dat kranten vooral een imago-probleem hebben. Of dat traditionele merken toch minder waarde hebben dan we vermoedden - of hoopten.
Geplaatst op 03-03-2008 00:31 door Bart Brouwers Categorieën: Trivialia
Eindelijk is het zover. Iets waar je - ja, geef het maar toe - al jaren naar op zoek was, is vanaf vandaag mogelijk. Je eigen muzieksmaak op wiskundige basis vergelijken met die van mij: het lijkt rocket science (althans voor mij), maar het kan gewoon.
Je moet er wel voor ingelogd zijn bij hyves, maar aangezien zo'n 5 miljoen Nederlanders dat zijn, moet dat geen probleem opleveren. Klik op deze link, typ wat namen van artiesten in of beter nog, je gebruikersnaam bij Last FM, en het gebeurt gewoon.
Ik ben natuurlijk erg blij dat ik deze allerdiepste wens bij alle lezers van dit weblog eindelijk heb kunnen vervullen. Excuus dat het zo lang geduurd heeft.
Oh ja, wie wil weten welke artiesten vorige week bij mij het meest populair waren, moet even hier klikken. (kan ook zonder hyves)
En wil je weten wat ik nu, as we speak, aan het beluisteren ben, dan kan je hier terecht. Is het daar stil, dan werk ik. Ja, ook als het toevallig 3 uur 's nachts is.
(en voor de linkloze hyvesgebruikers: kijk gewoon even hierboven)
Tussen redactionele onafhankelijkheid en commercieel succes
Geplaatst op 25-02-2008 10:55 door Bart Brouwers Categorieën: Journalistiek
Het Kim, forum voor reflectie op journalistiek, wil de aandacht vestigen op het spanningsveld dat bestaat tussen commercieel succes en journalistieke onafhankelijkheid. Al dan niet aanwezig geld bepaalt immers in hoge mate de kwaliteit van de journalistiek in Nederland. Specialisten uit het brede werkterrein van de media komen op een vandaag in het leven geroepen weblog aan het woord om vanuit hun eigen perspectief hun licht over het onderwerp te laten schijnen. Op die manier moeten de talrijke deelaspecten van commercie en redactie aan bod kunnen komen.
Doel is een wezenlijke bijdrage te leveren aan het maatschappelijk debat over dit voor een goed functionerende democratie zo belangrijke thema.
De principes van onafhankelijkheid van een kranten- of omroepredactie worden doorgaans vooral gerelateerd aan overheid, religie of politiek. Gezien de recente ontwikkelingen in medialand is het echter minstens zo interessant om de aandacht te richten op financiële onafhankelijkheid.
Het is zeker niet zo dat de kwaliteit van een redactie een-op-een samenhangt met de omvang ervan en de beschikbare budgetten. Aan de andere kant: een door de uitgever, het moederconcern, de overheid of de investeerders uitgeknepen redactie zou op enig moment in problemen kunnen komen als het gaat om het uitoefenen van de van haar verwachte taken. Daarbij gaat het – in essentie - om het volledig en pluriform informeren van haar publiek over relevante gebeurtenissen en ontwikkelingen, zodat het zich staande kan houden in de (veranderende) maatschappij . Niet iedere redactie hoeft dat op dezelfde manier te doen, maar binnen de eigen context ligt er altijd een zekere verantwoordelijkheid op dit terrein. Het vinden van relevante feiten, het controleren van de machthebbers, het achterhalen van (vaak bewust verborgen) informatie, het ontrafelen van verstrengelde belangen; het zijn allemaal klassieke onderdelen van de journalistiek, die, indien weggesneden, gevolgen kunnen hebben voor het functioneren van een democratische samenleving.
Uitgevers, media-investeerders en overheden hebben in dat licht dan ook een taak die in de ogen van velen verder gaat dan het op basis van zo min mogelijk kosten winstgevend maken van hun mediabedrijf, hun krant of hun tv-journaal. Natuurlijk, zo lang als er uitgevers zijn, hebben deze vooral een winstoogmerk met de door hun uitgebrachte (kranten)titels. Het is niet louter uit liefdadigheid dat door de eeuwen heen nieuwe titels zijn ontstaan. Tevens is het begrijpelijk dat ook een overheidsorgaan altijd zoekt naar besparingsmogelijkheden bij de door haar gesubsidieerde (radio en tv-)redacties. Maar in onze maatschappij is het even vanzelfsprekend dat deze geldschieters een andere, verder strekkende verantwoordelijkheid hebben dan de eigenaren van – pakweg – een koekjesfabriek of een tweedehands autohandel.
Het beeld anno 2008 is divers en mogelijk zelfs paradoxaal. Aan de ene kant zijn er recentelijk journalistieke initiatieven geweest (Opinio, De Pers), waar de redactionele inhoud op een veel hoger plan lijkt te staan dan commercieel succes. Maar tegelijkertijd zijn er juist bij enkele traditionele spelers op de mediamarkt (PCM, Mecom, overheden) signalen die lijken aan te tonen dat de bereidheid om te investeren in de versterking van een onafhankelijke pers afneemt.
Voor de overheid zou het van het grootste belang moeten zijn de democratie zo sterk mogelijk te maken. Een goed functionerende pers helpt daarbij, zoveel is wel duidelijk als er een vergelijking wordt gemaakt met regimes waar zo´n medialandschap ontbreekt. Hoe sterker de onafhankelijke journalistiek, des te beter de burgers geïnformeerd zijn en des te krachtiger de democratie. Omgekeerd zou dat evenzeer kunnen gelden: hoe zwakker de journalistiek, des te wankeler de democratie. Er is vanuit die optiek wat te zeggen voor de gedachte dat het een overheidstaak is om, zowel rechtstreeks (als subsidieverstrekker) als indirect (via bijvoorbeeld belastingwetgeving of stimulerende maatregelen) de financiële armslag van redacties te vergroten. Tenzij financiele ruimte hier ‘betaald’ moet worden met inhoudelijke afhankelijkheid natuurlijk.
Het bedrijfsleven heeft in de bescherming van de democratische beginselen van onze samenleving formeel geen taak, maar wel kan relatief gemakkelijk worden vastgesteld dat het loslaten van die zorg een trendbreuk zou betekenen. Traditionele krantenuitgeverijen waren geen koekjesfabrieken; er bestond een sterke communis opinio dat uitgeverijen niet alleen winst zochten maar tevens iets als het “nut van het algemeen”, of maatschappelijke belangen zouden moeten dienen. Zelfs RTL heeft het vanaf de start van die zender in Nederland belangrijk gevonden om met een eigen, dure redactie een rol te spelen in de onafhankelijke nieuwsvoorziening op tv.
Maar in hoeverre gaat dat principe anno 2008 nog op? Misschien is het een teken aan de wand dat een grootaandeelhouder van een krantenconcern nog niet zo lang geleden onomwonden toegaf niets met kranten te hebben en slechts in rendementen geïnteresseerd te zijn.
Het Kim geeft nu het woord aan de experts. Een openbaar, inhoudelijk debat over het spanningsveld tussen journalistieke praktijk en commercieel succes, kan bijdragen aan zowel de meningsvorming over dit thema als de aanpak van eventuele knelpunten erin.
Vragen die daarbij aan bod gaan komen zijn:
- in hoeverre bepaalt (of beperkt) het geld van de uitgever de redactionele mogelijkheden?
- moet een redacteur open staan voor de wensen of verzoeken van adverteerders?
- kan “non-spot” of “brand placement” (vormen van vermenging van commerciële en redactionele belangen) werken in journalistieke uitingen? En is er wat dat betreft nog een verschil per mediumtype (krant, tijdschrift, tv, radio, internet)?
- hoort een hoofdredacteur thuis in de raad van bestuur van een uitgeversconcern?
- tekenen kranten die de muur tussen commercie en redactie zo hoog mogelijk houden hun eigen doodvonnis?
- zijn er lessen te trekken uit het Apax-avontuur van PCM? En wat betekent de komst van buitenlandse investeerders als Mecom voor de journalistiek?
- zorgt de opkomst van gratis kranten en van journalistieke internetactiviteiten voor een minder principiële houding bij de traditionele media?
- kunnen we op dit vlak wat leren van de ervaringen in andere landen, zoals de VS of Duitsland?
- is (zelf)regulering op dit gebied nog wenselijk?
De eerste bijdrage op het weblog is van Marnix Kreyns, directiesecretaris van de Koninklijke Bdu en al negen jaar verbonden aan de Raad voor de Journalistiek.
Geplaatst op 20-02-2008 17:58 door Bart Brouwers Categorieën: Trivialia
Sociale netwerken zoals hyves zouden, aldus voorspellingen aan het begin van dit jaar, hun langste tijd wel gehad hebben. Nou, vergeet het maar. Het lijkt er eerder op dat ze bloeien als nooit tevoren. Het kan natuurlijk aan mij liggen, maar dat betwijfel ik. Zowel in mijn zakelijke als in mijn privé-omgeving heb ik de laatste paar weken zoveel uitnodigingen gehad om virtueel vriendjes te worden, dat het gewoonweg niet meer bij te houden valt.
Eerst was er hyves, zeg maar de Nederlandse MySpace. Vooral sociaal chat-achtig gekeuvel met gaandeweg een prominentere rol voor de uitwisseling van foto´s en video´s en het plaatsen van een weblog.
Toen kwam, althans op mijn pad, ineens LinkedIn voorbij. Minder chatten, wel veel contact-uitwisseling, zakelijke netwerkvorming. Het was even wennen aan het idee dat je zomaar binnen kunt gluren in de adressenboekjes van anderen, maar op een gegeven moment wordt ook dat normaal. Ik bouwde er in een week of twee een netwerkje van 88 contacten mee op. Wat daar nu verder mee gebeurt, heb ik nog niet helemaal door, maar het is hoe dan ook een mogelijkheid om snel met zakelijke partners in contact te komen.
Tja, en toen ik net LinkedIn een beetje onder controle had, kwam PlaxoPulse binnen waaien. Zelfde principe als LinkedIn, maar totaal anders van opzet. Ben er nu een paar dagen binnen en het aantal contacten groeit met de minuut. Wat PlaxoPulse extra aardig maakt, is dat je er alle andere netwerken in kunt laten lopen. Flickr, Picasa, Facebook, MySpace, YouTube, LastFM en alle blogs die je maar kunt bedenken, zijn heel makkelijk in PlaxoPulse te weven.
Het twitteren heb ik tot nu toe nog weten af te slaan. Dom, zeggen mijn echte vrienden. Ik denk dat ik dat nog wel overleef.
De vraag is natuurlijk, om in marketingtermen van een concurrent te spreken, what´s next? En bovendien: wie vindt de tijd om al die netwerken up-to-date te houden?
Over het nut van dit alles bestaat geen twijfel. ;-) Want hoe anders zou ik kunnen ontdekken hoe mijn persoonlijke muzikale voorkeur er uitziet? Hieronder top-20, rechtstreeks afkomstig van LastFM, dat prachtige persoonlijke radiostation dat tegelijk óók een vriendennetwerk is. Het gaat om de artiesten die het laatste jaar het vaakst door mij beluisterd zijn. LastFM heeft daarvoor mijn iTunes gescrobbeld en is tot de volgende "beste 20" gekomen:
1 Tom Waits 539
2 Bruce Springsteen 431
3 Lou Reed 401
4 Elvis Costello 370
5 Los Lobos 184
6 The Libertines 182
7 Arctic Monkeys 176
8 Babyshambles 158
9 Raymond van het Groenewoud 151
10 Bob Dylan 139
11 Editors 133
12 The Beatles 117
13 The Police 114
13 Jaune Toujours 114
15 Green Day 113
16 José Carreras 107
17 Kaiser Chiefs 96
18 The Clash 92
19 Arno 90
20 Moke 88
Wel een héél masculiene lijst, als ik dat zo bezie. Sorry dames. En voor mijn Limburgse vrienden: Neet Oet Lottum staat in mijn hitparade op nummer 34, met 57 hits. Valt best mee toch? De lijst van deze week bevat trouwens geen enkele artiest uit bovenstaande top-20. Momenteel bestaat de top-5 uit The Ramones, The Jam, Joy Division, Blondie en Franz Ferdinand. Het kan verkeren.
UPDATE:
In een weekje tijd kan er behoorlijk wat veranderen in zo'n top-20:
1 (1) Tom Waits 591
2 (2) Bruce Springsteen 464
3 (3) Lou Reed 461
4 (4) Elvis Costello 418
5 (9) Raymond van het Groenewoud 215
6 (7) Arctic Monkeys 201
7 (6) The Libertines 185
8 (5) Los Lobos 184
9 (10) Bob Dylan 165
10 (8) Babyshambles 160
11 (11) Editors 156
12 (-) Franz Ferdinand 155
13 (18) The Clash 146
14 (15) Green Day 136
15 (13) The Police 118
16 (12) The Beatles 117
17 (13) Jaune Toujours 114
18 (-) Joy Division 109
19 (16) José Carreras 107
20 (-) Frank Zappa 103
Verdwenen uit de top-20: Kaiser Chiefs, Arno, Moke.
Het is maar dat u 't weet.
Geplaatst op 13-02-2008 22:31 door Bart Brouwers Categorieën: Fotografie
Plaatjesschieters, fotografen, beroepsfotografen, persfotografen, fotojournalisten: het is, in de ogen van met name degenen die zich tot de laatste categorie rekenen, een rijtje van oplopend belang voor de maatschappij. En om het nog wat scherper te stellen: verwar vooral geen gewone beroepsfotograaf met een fotojournalist. Want uit hun werk blijkt wel dat de een slechts beelden maakt die zijn opdrachtgever bevallen en de ander in volstrekte onafhankelijkheid, objectiviteit en kennis van het onderwerp de maatschappij een Grote Dienst bewijst.
Toegegeven, ik overdrijf. Maar hier kwam het in de aanloop naar het debat over de Zilveren Camera, gisteravond in Den Haag, wel zo'n beetje op neer. Met dien verstande dat de vertolkers van dat "verheven" standpunt, tijdens de discussie zelf slechts een kleine minderheid vormden. De overgrote meerderheid zag de nuance wat beter dan het NVF-bestuur het in januari in het heetst van de strijd weergaf.
Misschien bleef de felheid van januari gisteren juist ook uit omdat de hoofdrolspeler van januari, NVF-voorzitter Joep Lennarts, er niet bij was. Hij had zich niet lekker gevoeld en had het bovendien razend druk met zijn eigen fotobedrijf, zo liet hij me vandaag weten. Dat was zonde, temeer omdat vreemd genoeg geen van zijn bestuursgenoten het van hem overnam, laat staan voor hem opnam. Daarmee bleef een standpunt dat een maand terug nog voor zoveel beroering had gezorgd volledig buiten beeld en kon de buitenwereld ook niet vaststellen of de NVF er nog steeds zo scherp over dacht ("de Zilveren Camera mag slechts openstaan voor onafhankelijke fotojournalisten").
Nogmaals: dat was een gemiste kans. Maar de overige aanwezigen lieten zich daardoor niet uit het veld slaan. Aan het einde van het debat kon dan ook geconcludeerd worden dat er eigenlijk niet zo veel mis is met de bestaande spelregels van de Zilveren Camera. Het ZC-bestuur wilde nergens een voorschot op nemen, maar het moet wel heel gek lopen als de wedstijd niet gewoon open blijft staan voor alle beroepsfotografen en dat het vervolgens aan de jury is om daar het meest journalistieke materiaal uit te kiezen.
Geplaatst op 12-02-2008 10:25 door Bart Brouwers Categorieën: Journalistiek
De reden voor dit stukje ligt al weer een maand achter ons, maar een artikel in Netkwesties vormt een mooie aanleiding om toch nog even in te gaan op een privacy-voorvalletje in Sp!ts. Gewoon omdat de anecdote zo typisch is voor de discussie, dat het zonde zou zijn om ´m verloren te laten gaan. Maar eerst even wat uitleg.
Zoals inmiddels wel bekend gaat de Nederlandse pers traditioneel veel terughoudender om met het publiceren van namen van verdachten, daders en slachtoffers. Meestal blijft het beperkt tot initialen of op z'n best een voornaam met de eerste letter van de achternaam (Mohammed B., Volkert van der G., etc). De redenen voor die terughoudendheid zijn oprecht en hebben te maken met de wens om mensen - zeker als ze nog niet veroordeeld zijn - en hun directe omgeving niet zwaarder te "straffen" dan strikt noodzakelijk.
Toch zijn er twee redenen om te kijken of die lijn wel vol te houden is. Niet alleen zijn we op dit gebied zo'n beetje het enige land ter wereld dat zo voorzichtig omgaat met het publiceren van volle namen (sla de eerste de beste Belgische krant er maar op na en je ziet niet alleen de namen maar ook de complete adressen van verdachten terug), maar ook heeft internet er inmiddels voor gezorgd dat Mohammed gewoon Bouyeri heet en Volkert als Van der Graaf bekend staat.
In de conceptcode voor het Genootschap van Hoofdredacteuren hebben we daarom de volgende 2 artikelen bedacht om te voorkomen dat we nog langer roomser dan de paus zijn:
19. De journalist zal de privacy van personen niet verder aantasten dan in het kader van een open berichtgeving noodzakelijk is.
20. De journalist ontziet de privacy van slachtoffers, nabestaanden, patiënten, verdachten, veroordeelden en eventueel anderen door de algemene herkenbaarheid van betrokkenen in de berichtgeving te vermijden in al die gevallen waarin deze personen onevenredig nadeel van herkenbaarheid zullen ondervinden en voor zover het vermijden van herkenbaarheid niet in strijd is met het belang van een adequate berichtgeving.
De toelichting daarbij is als volgt:
"Onevenredig nadeel van herkenbaarheid" ontstaat alleen als herkenbaarheid door een publicatie groter wordt dan ze al was. De Raad voor de Journalistiek houdt daar ook rekening mee in zijn leidraad. Doordat via internet veel informatie wordt verspreid door niet-journalisten die zich niet gebonden achten aan terughoudendheid, ontstaat de facto vaak een situatie waarin anonimisering geen doel meer dient; de betrokkene heeft inmiddels de algemene bekendheid die volgens de Raad een grond kan zijn om de naam van een verdachte of veroordeelde toch te noemen (iets anders zou in de woordkeus van de Raad "belachelijk" zijn). Zo zijn de achternamen van Volkert van der G. en Mohammed B. dankzij internet inmiddels algemeen bekend. Let wel: hiermee is niet gezegd dat alle verdachten voortaan altijd met naam en toenaam moeten worden genoemd, louter omdat er een kans bestaat dat hun anonimiteit ergens op internet wordt doorbroken. Het gaat erom dat het net ons in specifieke situaties voor voldongen feiten kan plaatsen. Een kans is niet hetzelfde als een feit.
Niet alle sluizen gaan open, maar de grenzen verschuiven wel degelijk. Hoe belangrijk het is om te komen tot een modernere interpretatie van de aloude privacybescherming, blijkt wel uit een recent voorvalletje bij Sp!ts. Heel netjes noemden we de vermeende crimineel op wie begin januari een aanslag werd gepleegd op de A13 “Jerry R.”. Maar de werkelijkheid van het internet achterhaalde ons snel. Immers, wat stond er op 15 januari op nummer 1 in onze wekelijkse Google-zoektermen-top-10? Juist, Jerry Rigters. En dus noemden we hem ook zo bij de publicatie van dat lijstje. Het leverde ons zowel een interessant debat op de redactie als wat nieuwe levenswijsheid op.
(foto ANP: de restanten van Jerry's auto op de A13)
Verontruste berichten van mijn hyves-klanten. Keer op keer krijg ik te horen dat op mijn hyves-weblog de plaatjes niet zichtbaar zijn en de links ook allerlei mankementen vertonen. Hetgeen nogal eens ten koste gaat van de boodschap, zo die er al zou zijn.
Nou ja, omdat het item van vandaag alleen maar bestaat vanwege het beeld dat erbij zit, bij deze een extra oproep aan eenieder die dit op hyves leest, toch echt even door te linken naar http://www.spitsnet.nl/blog/blog.php/bart (ik stop het expres niet in een hyperlink, hopelijk werkt het zo wel...).
Ter inspiratie alvast: het gaat over Peter R. en stond vandaag in Sp!ts.
Geplaatst op 04-02-2008 18:27 door Bart Brouwers Categorieën: Trivialia
In al het geweld van Peter R.-gate, Super Tuesday, Super Bowl, PSV-overmacht en wat dies meer zij, zouden we bijna vergeten dat het echte leven ook gewoon doorgaat.
Dus: mede namens al onze collega-vierders wensen we jullie een welgemeend Vastelaovend Same!
(...en als de krant wat minder scherp is dan je gewend bent, weet je in elk geval waar het aan zou kunnen liggen)
Geplaatst op 02-02-2008 18:00 door Bart Brouwers Categorieën: Media
Onder de vragende titel "Code, Keurmerk of Beroepsvereniging?" hield de Universiteit van Amsterdam gisteren een debat. De eigen studenten vormden de primaire doelgroep, maar vanzelfsprekend waren - al dan niet op uitnodiging - ook de bekende bij dit onderwerp betrokken journalisten en juristen aanwezig.
Heel ongenuanceerd samengevat zou de conclusie van de al met al wel onderhoudende middag kunnen luiden: er is niks mis met een code, het is ook prima als er over gedebatteerd wordt, maar eigenlijk wil 95% van de beroepsgroep er niet mee lastig gevallen worden. En de lezers/kijkers/luisteraars, ach, die weten ook zonder code wel wat voor vlees ze in de kuip hebben. Ze verwachten van NRC Handelsblad echt wel iets anders dan van RTL Boulevard.
De meest intelligente opmerking van de middag kwam uit de mond van een studente (wier naam ik helaas niet heb kunnen opvangen): "Het gaat er voor een lezer niet om wat wel of niet waar is, maar wat hij wil geloven."
En eerlijk is eerlijk, zolang een code geen Pinokkio-werking heeft (wie liegt krijgt een lange neus), is er wat dat betreft dus nog heel veel speelruimte.
Geplaatst op 24-01-2008 10:03 door Bart Brouwers Categorieën: Media
Ingezonden mededeling van collega Henk Blanken, waar ik graag ruimte voor maak:
In Nederland worden ongeveer een miljoen weblogs gemaakt. Blogs over huisdieren en obscure vioolkwartetten, maar ook over internationale politiek, wetenschap, BN’ers en zelfs over Sp!ts. Die kakofonie aan online tekstjes veroorzaakt een ware mediarevolutie: iedereen kan journalist zijn en iedereen kan worden gelezen.
De vraag is: hoe? Hoe worden blogs gelezen? Scannen lezers niet gewoon oppervlakkig door blogteksten heen? Nemen die lezers hun bloggende opinieleiders wel serieus? Wat lezen bloglezers naast die blogs, hebben ze nog behoefte aan een krant, kijken ze minder tv?
Van blogs weten we vooral hoe ze gemaakt worden. Eindeloos is gedebatteerd over de status van bloggers, over de techniek waarvan ze zich bedienen, over hun rol in de media. Veel minder vaak gaat het over de consumptie van weblogs.
Met dit onderzoek willen we meer te weten komen over het lezen van blogs. Het invullen van de twintig vragen kost niet meer dan een paar minuten. De resultaten van het onderzoek worden binnenkort op deze site gepubliceerd.
Geplaatst op 23-01-2008 09:45 door Bart Brouwers Categorieën: Fotografie
Na al het gedoe rondom de inzending van "defensiefotograaf" Sjoerd Hilckmann, was de uitreiking van de Zilveren-Cameraprijzen zondag een verademing. Mooie winnaars, veel publiek en grote aandacht van alle media. Dat moet bestuursvoorzitter Hans Kouwenhoven goed hebben gedaan.
De week daarvoor was hij beduidend minder vrolijk. Aanleiding was de boosheid die onder meer in het NVF-bestuur was ontstaan over een van de inzendingen in de categorie buitenlandse documentaire fotografie. Een serie van Sjoerd Hilckmann, in dienst van het ministerie van defensie, had het geschopt tot de laatste drie. En dat was tegen het zere been van de mensen die zich hard maakten voor fotojournalistiek die in totale onafhankelijkheid kan worden bedreven. De Zilveren Camera, zo klonk het, kon toch niet het terrein worden van bedrijfsfotografen?
De klap van Hilckmann was blijkbaar zo groot, dat betrokkenen even vergaten het feitenonderzoek en het bijbehorende debat eerst in eigen gelederen te voeren. Nee, het was direct tijd voor Grote Conclusies en de talrijke fotojournalistieke weblogs droegen daar graag hun steentje aan bij.
Uiteindelijk wist Kouwenhoven de gemoederen tot bedaren te brengen met een analyse van een jurist en een verklaring waarin hij toezegde dat er een nader onderzoek zou komen naar de voorwaarden waaronder iemand kan meedoen aan de Zilveren Camera. Zondag voegde hij daar nog aan toe dat dat proces op 12 februari wordt ingezet met een openbaar debat in Nieuwspoort. Die gebaren bleken ruim voldoende om de rust te laten terugkeren. Het gejoel bij het afroepen van Hilckmanns naam als winnaar van de derde prijs in zijn categorie, werd zelfs naar de achtergrond gedrukt door het applaus van een minstens zo grote groep in het publiek.
Het kan verkeren. Waar het een week geleden nog leek dat het Zilveren-Camerabestuur pardoes in tweeën zou breken, was zondag de blik weer op de toekomst gericht. Dat zal veel te maken hebben gehad met de feeststemming van het moment, maar ook met Kouwenhovens diplomatieke talenten. Die talenten zal hij de komende tijd nog hard nodig hebben, want eerlijk gezegd ligt het niet voor de hand dat er in december - als de foto's voor de Zilveren Camera 2008 ingestuurd moeten worden - een sluitend reglement uitgebroed is.
Geplaatst op 20-01-2008 22:11 door Bart Brouwers Categorieën: Fotografie
Apetrots zijn we op "onze" winnaar van de Canon-prijs. Ilvy Njiokiktjien (23), die als fotografe én als schrijvend journalist voor Sp!ts werkt, is vanmiddag gelauwerd als het fotojournalistieke talent van 2007. Daarmee heeft ze een van de drie grote prijzen van de Zilveren Camera gewonnen. Het juryrapport was terecht bijzonder lovend voor deze vakvrouw. Ilvy staat aan het begin van een prachtige carrière, zoveel is nu al zeker. Veelzeggend was vanmiddag al het feit dat ze niet aanwezig was bij de uitreiking in het fotomuseum van Den Haag: ze is namelijk momenteel voor een fotojournalistiek project met een auto onderweg van Johannesburg naar Utrecht. Kijk daarvoor elke dinsdag in Sp!ts of ga rechtstreeks naar picture your life.
Ilvy, geniet van deze prijs, het is een groot compliment en ga vooral door met wat je (zo goed) doet!!
Geplaatst op 16-01-2008 22:47 door Bart Brouwers Categorieën: Fotografie
De finaledag (aanstaande zondag) moet nog beginnen, maar de gemoederen zijn al tot het kookpunt gestegen. De aanleiding: een van de genomineerden voor de Zilveren Camera 2008, Sjoerd Hilckmann, was/is in dienst van het ministerie van defensie toen hij zijn foto's in Afghanistan maakte.
Foei, aldus oorlogsverslaggever Arnold Karskens. Schande, zegt ZC-bestuurslid en NVF-voorzitter Joep Lennarts. Hartstikke fout, volgens World Press Photo-bestuurslid Jan Banning. Zie ook alle bijbehorende verklaringen.
Eigenlijk moet ik er nog niet veel over zeggen, de jurering is immers nog niet afgerond en als jurylid moet je dan - gelijk een zaak die nog onder de rechter is - even je kruit droog houden. Bovendien heeft ZC-bestuursvoorzitter Hans Kouwenhoven afgelopen dagen heel verstandig gereageerd op alle ophef.
Toch een paar vragen voor eenieder die vanuit een opwelling, hypocrisie of (ik sluit niets uit) oprechte boosheid de foto's van Hilckmann de prullenbak in wil gooien:
- waarom was er nooit eerder zo'n heftige reactie? (voor wie Hilckmann niet accepteert waren er door de jaren heen aanleidingen genoeg...)
- hoe zuiver in de leer zijn de "echte" fotojournalisten anno nu? (hoeveel niet-journalistieke opdrachtgevers mag je hebben voordat je je titel fotojournalist kwijtraakt?)
- hoe "onwaar" zijn de beelden die Hilckmann heeft ingestuurd? (is er journalistiek mee geknoeid?)
- in het verlengde van deze discussie: wie is uberhaupt fotojournalist?
Het wordt ongetwijfeld een mooie dag aanstaande zondag.
