Met de Nieuwe Hoorn naar Oost Indië
woensdag 21 november 2007 om 15:07
Sinds de hoogtijdagen van Abeltje (1998) en Kruimeltje (1999) is het een goede gewoonte geworden dat in de Kerstperiode een Nederlandse familiefilm voor volle bioscoopzalen zorgt. Dit jaar zijn er zelfs twee kandidaten voor deze positie. Volgende week gaat de Kapitein Rob-film in première, deze week bijt De Scheepsjongens van Bontekoe het spits af.
Opvallend is dat de Friese regisseur Steven de Jong met zijn verfilming van Johan Fabricius' klassieke
jeugdboek in dezelfde vijver vist als Maria Peters deed met Kruimeltje. Beide boeken stammen uit de jaren twintig van de vorige eeuw, alleen speelt De Scheepsjongens van Bontekoe zich niet in de twintigste eeuw af maar in de zeventiende, toen
Nederland dankzij de door Balkenende veelgeprezen 'VOC-mentaliteit' tot de grootmachten van de wereld behoorde.
Armoede
Het verhaal draait om de avonturen van de 15-jarige Hajo (Pim Wessels), die zijn in armoede levende familie probeert te
helpen door als scheepsjongen aan te monsteren op de naar Oost Indië varende Nieuwe Hoorn van Schipper Bontekoe (Peter
Tuinman).
Samen met zijn vrienden Padde (Billy Zomerdijk) en Rolf (Martijn Hendrickx) beleeft Hajo een tumultueuze tocht, waarbij
een opstandige messentrekker (leuke rol van Mads Wittermans) voor rumoer zorgt en een aanval van scheurbuik de
bemanning behoorlijk uitdunt.
Luchtigheid
Daarbij toont De Jong zich een aanmerkelijk ambitieuzere regisseur dan op basis van zijn twee Kameleon-films verwacht mocht worden. De special effects
waarmee een enorme storm op het witte doek wordt losgelaten zijn zelfs van internationale allure.
Uiteindelijk strandt een groepje overlevenden op een tropisch eiland. Daar ruilt De Jong de voor een familiefilm
opvallend donkere toon van de eerste anderhalf uur in voor de uit zijn Kameleon-films bekende luchtigheid. Compleet met malle grapjes, die
bij een ander soort film lijken te horen.
De berekende manier waarop De Jong in het laatste half uur op een feelgood einde afstuurt zal hem in commercieel
opzicht geen windeieren leggen, maar artistiek gezien was het beter geweest als hij die donkere sfeer had vastgehouden.
Nu verandert de ruim twee uur durende film alsnog in een lange zit.
